Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

H πτώση των πράσινων δημοσιογράφων

Aπ’ τα’ αλώνια στα σαλόνια, το καταλαβαίνω. Ευγενής φιλοδοξία είναι, κάθε ανθρωπίνου όντος. Απ’ τα σαλόνια στ’ αλώνια όμως, πώς αντέχεται; Από εκεί που είσαι βασιλιάς, δικτάτορας, πασάς και κοσμοκράτορας να βρεθείς ξαφνικά με την ποδίτσα του υπηρετικού προσωπικού. Και ούτε καν αυτή, μερικές φορές. Μερικές φορές το μόνο που σου μένει είναι να ανοίξεις την πόρτα του χρονοντούλαπου και να χωθείς όσο πιο βαθιά μπορείς στις σκιές.
Βλέπε τη μοίρα των συντακτών ΠΑΣΟΚ. Των πολιτικών συντακτών εννοώ, που μια φορά κι έναν καιρό, όχι και τόσο πίσω στο χρόνο για να είμαστε ειλικρινείς, ήταν βασιλιάδες, δικτάτορες κλπ.-κλπ. Καβάλα στο freedom, που θα έλεγε κι ο Ζωρζ Πιλαλί. Ο κόσμος όλος των media, στα πόδια τους υποκλινόταν και οι διευθυντές τους υποδέχονταν στα γραφεία τους με πλατύ χαμόγελο. Ο λόγος τους συμβόλαιο, οι πληροφορίες τους πληρώνονταν το βάρος τους σε χρυσό. Άξιζε τον κόπο να είσαι..συντάκτης ΠΑΣΟΚ (...)

 (...) Και τώρα; Τώρα δεν ενδιαφέρεται σχεδόν κανείς για την πραμάτεια σου. Στις καλές εποχές έκλανε το μπαρμπούνι της Βάσως Παπανδρέου κι αποκόμιζε το ρεπορτάζ σου τρισέλιδο ολόκληρο σε κυριακάτικη εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας. Τώρα δεν πα’ να κάνει χαρακίρι ο Σαχινίδης στην πλατεία Συντάγματος. Μονόστηλο δίπλα στα φαρμακεία και πολύ του πάει.

**  Απόσπασμα από άρθρο του Χρήστου Ξανθάκη στο propolitix.gr με τον τίτλο «Περασμένα μεγαλεία». Διαβάστε εδώ ολόκληρο το κείμενο