Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

Τα «μικρά» αθλήματα καταρρέουν

Μια από τις αρρώστιες του πολιτισμού μας είναι η πρωτιά, the american way. Πρώτος να 'σαι, όπως κι αν έφτασες εκεί, αυτό μετράει. Δεν καταλαβαίνω τι μας προσφέρει. Λένε κάποιοι πως αν τα πιτσιρίκια δούνε μια επιτυχία, τότε δείχνουν ενδιαφέρον για το άθλημα. Κι όμως, όταν ήμασταν μικροί παίζαμε μπάλα χωρίς να βλέπουμε μπάλα. Μπορεί να είχαμε τον Βαζέχα ή τον Σαραβάκο και τον Ντομινίκ Γουΐλκινς σαν ήρωες, αλλά ούτε που καταλαβαίναμε και τίποτα από το άθλημα. Προφανώς το να πορώνεται ο δημοσιογράφος στην τιβί, ο μπαμπάς στον καναπέ κι ο φίλος στο σχολείο -κι αυτός απ' το δικό του σπίτι το έμαθε- είναι σημαντικό για το μικρόκοσμο ενός παιδιού. Όσο σημαντικό κι αν μας γίνεται, πραγματικά ΔΕΝ είναι. Μπάλα θα παίζαμε έτσι κι αλλιώς. Γιατί είναι μπάλα... +/- Δείτε τη συνέχεια

Το τραγικό, δεν είναι τι γίνεται σε αυτά τα πρωταθλήματα. Ο κόσμος χάνει τη χαρά του καναπέ, την καζούρα και γενικά την παθητική χαρά του αθλητισμού. Δεν είναι τόσο σημαντικά. Το τραγικό είναι ότι χάνονται οι υποδομές για άθληση κι οι χρηματοδοτήσεις για τον αθλητισμό.

Εδώ και δυο χρόνια, στην πόλη μου, χάντμπολ γιοκ. Κι ας έχει γίνει πιο γνωστό το άθλημα μέσω επιτυχιών ΠΑΟΚ-ΑΕΚ. Ο στίβος καταρρέει, σωματεία σταματάνε τη λειτουργία τους σε όλα τα αθλήματα, κι εμείς τρωγόμαστε που δεν παίρνουμε ένα ακόμα αστέρι... για να την πούμε την επόμενη μέρα στο γείτονα. Τι να τα κάνεις μετάλλια; Αυτό μετράει; Ο πολιτισμός της ματαιοδοξίας και της αμερικανιάς; Πολύ θα ήθελα να δω ένα ρεπορτάζ για το πόσα έχουνε κοπεί από το υφυπουργείο αθλητισμού προς τα σωματεία ποδοσφαίρου και υπολοίπων αθλημάτων.

Υ.Γ. : Αξιολύπητες κι οι κλίκες δημοσιογράφων που προστατεύουν είτε ομάδες είτε μεμονωμένα αθλήματα.

mpenoVgeno