Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Σωματολέξη στο δείλι τής Ηρακλειάς

Τα νιάτα δεν θα πάψουν ποτέ να είναι νιάτα, να τροφοδοτούνται από νιάτα (αυτά που έρχονται πάντα σαν κύματα από επόμενες γενιές), να έχουν ενθουσιασμό, ιδέες και να επιβιώνουν κόντρα σε μυαλά που έχουν πάρει υγρασία από τα χρόνια – και δεν τα στεγνώνουν όλοι οι ήλιοι, όλων των γαλαξιών. Η φωτογραφία κοινοποιήθηκε στο fb από τη φίλη μας την Πετρίνα – που είναι όλη ένα γεμάτο αλφάβητο ομορφιάς, εξυπνάδας, ταλέντου και ήθους. Μου άρεσε η ιδέα, με γοήτευσε η χαρά των παιδιών που, έτσι κι αλλιώς, γράφουν νοήματα με τα σώματά τους – γιατί να μη γράψουν και ένα αγαπημένο κυκλαδίτικο όνομα του καλοκαιριού; Μου άρεσε κι αυτό το χρώμα του αποχαιρετισμού που έχει η φωτογραφία – του αποχαιρετισμού στο καλοκαίρι τής Ηρακλειάς. Πολύ θα ήθελα να γράψω όλα τα ονόματα κάθε γράμματος, μα δεν τα ξέρω. Πετρίνα, βοήθα!

ΥΓ.: Η ίδια η Πετρίνα δεν είναι μέσα στη σωματολέξη – βρισκόταν κάπου αλλού ξεχασμένη στο δείλι. Της έγραψα ότι θα μπορούσε να κάνει το θαυμαστικό – πολύ κατάλληλη γι’ αυτό. Και μου απάντησε πως κοκκινίζει. Σαν άλως ήταν πάντα η σεμνότητά της – έτσι νομίζω τουλάχιστον. (Η, το ίδιο αγαπημένη, Κ. θα με διαψεύσει, υποθέτω!)