Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

«Ο αγώνας της ζωής μου», Αντώνης Νικοπολίδης (mvpublications)

«ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΗΞΕΡΕ ΟΥΤΕ ΤΟ ΒΑΜΒΑΚΙ ΣΤΟ ΧΩΡΑΦΙ ΣΟΥ». «ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΕ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ, ΠΟΥ ΣΕ ΕΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΛΤΟ, ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ, Τ’ ΑΚΟΥΣ ΜΩΡΕ» 

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως το βιβλίο αυτό δεν θα το άγγιζα ούτε γι’ αστείο. Δεν το κατάφερα. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως σελίδα δεν θα διάβαζα. Δεν το κατάφερα. Ναι, απέτυχα , το ξέρω. Τέλη Ιουλίου και το βιβλίο του Αντώνη του δαφνοστεφανωμένου στέκεται εκεί μπροστά μου. Βιβλίο φίλου. Όχι που θα τ’ αγόραζα. Σιγά μην του έδινα και άλλα λεφτά. Υπάρχει θυμός, πολύ μεγάλος θυμός. Αηδία. Ακόμα και τώρα που πληκτρολογώ το κείμενο μου, νιώθω μόνο αυτό. Αναρωτιέμαι πόσο χαμηλά μπορεί κάποιος να πέσει; (…) +/- Δείτε τη συνέχεια

(…) Ενας άνθρωπος που ήρθε από το πουθενά, ή μάλλον από μία αυλή γεμάτη τίποτα έγραψε βιβλίο. Για να μας πει τι; Τίποτα! Τι έκανε λοιπόν μέσα από τις διακόσιες και σελίδες του βιβλίου με τίτλο «Ο αγώνα της ζωής μου»; Το απόλυτο τίποτα. Απλά, έβγαλε τον αληθινό εαυτό του. Μας ξεκαθάρισε πως το κόμπλεξ είναι αυτό που ξεχειλίζει μέσα από την ψυχή, την όποια ψυχή έχει. Αυτή λοιπόν η ξεχωριστή προσωπικότητα, που ο συνεργάτης του έχοντας κατεβάσει παροχή, τον έχρισε ο ιερόσυλος απόγονο του Ντίνο Τζόφ, έρχεται το εγκεφαλικό (…)

(…) Αλλά το θηρίο με το τριφύλλι στην καρδιά δεν τον εκτίμησε σωστά. Τον αδίκησε, τον πρόσβαλε, τον μείωσε, του στέρησε όλα όσα άξιζε και δικαιούται. Και στο τέλος τον θεώρησε δεδομένο. Αλλά τα αγαθά κόποις κτώνται και την γη της επαγγελίας την βρήκε στο λιμάνι της καρδιάς του, την ομάδα που αγαπούσε και υποστήριζε από παιδί μικρό, εκεί που όλα είναι τέλεια και αγγελικά πλασμένα. Και δήλωσε στο αίμα του, «σ’ αυτούς», ποτέ σου να μην πάς. Ξεσπάθωσε ο ήρωας της Αρτας, λέγοντας μας πως η βραδιά της Ριζούπολης δεν υπήρξε ποτέ! Ναι, σωστά διαβάσατε. Δεν έγινε απολύτως τίποτα. Πως ότι ακούστηκε ή ειπώθηκε, αυτά που είδαν τα μάτια μας, ψέματα όλα. Τα έστησε, τα οργάνωσε και τα εφάρμοσε η επάρατος νόσο με το τριφύλλι στην καρδιά, η πράσινη προπαγάνδα. Πως ο πράσινος τύπος κάνει κουμάντο και οι φίλαθλοι του πραγματικοί κρετίνοι, που έχουν χτυπηθεί από αυτή την πράσινη επάρατο νόσο είναι φερέφωνα του, χωρίς απολύτως καμία μα καμία ποδοσφαιρική γνώση, παιδεία ή κουλτούρα. Σωστά τα ‘λεγε ο Αϊνστάϊν, αλλά ο Αντώνης δεν τον άκουγε (…)

(…) Οποιος νομίζει πως θα στηρίξω εγώ αυτούς τους φελλούς κάνει τεράστιο λάθος. Βλέπετε, εγώ είμαι άρρωστος οπαδός του Μπράϊαν Κλάφ. Του Κλάφ που σιχαινόταν τους παράγοντες γιατί πίστευε πως μόνο σχετικοί με το χώρο δεν ήταν, άνθρωποι περαστικοί, εντελώς ανίκανοι, απίθανοι. Άμπαλοι όπως αποκαλούνται στο χώρο. Που δυσκολεύονται να αντιληφθούν, πως ο μόνος λόγος ύπαρξης τους είναι να πληρώνουν. Τίποτα περισσότερο. Ναι, όλα αυτά τα χρόνια μέχρι και λίγες μέρες πρίν, οι κατά καιρούς διοικήσεις του τριφυλλιού φέρθηκαν σκάρτα σε παιδιά που δικαίως φόρεσαν την φανέλα και την οποία τίμησαν μέχρι κλωστής. Εδώ ολόκληρο Δομάζο έδιωξαν, στον Αντώνη θα κώλωναν; (…)

(…) Μόνο τ’ αρχί... του που δεν μας έδειξε ως άλλος Αντρεούτσι. Μας το έτριψε στη μούρη. Γιατί; Τέτοιο κόμπλεξ;! Μα τι ρωτάω; Εδώ έγραψε διακόσιες πενήντα σελίδες, όλες μα όλες ποτισμένες χολή και δηλητήριο για τον Παναθηναϊκό, με τη λέξη «εκδίκηση» να είναι η κυρίαρχη στον «αγώνα της ζωής του». (…)

(…) Ξέχασες όμως κάτι ακόμα λεβέντη μου. Κάτι που θέλει τα άντερα του ληστή για να το κάνεις. Και αν νομίζεις πως με μία και μόνο αράδα από δεκαπέντε λέξεις αντί για ευχαριστώ, ξεχρέωσες, γελιέσαι. Άκου λοιπόν Αντώνη παλικάρι μου πως έχουν τα πράγματα, γιατί σαν πολλά δεν μας τα ‘πες; Αν δεν ήταν αυτή η ομάδα με το τριφύλλι στην καρδιά, που σε μάζεψε από τα αζήτητα της Άρτας και που σε έκανε άνθρωπο, που σε έκανε πρωταθλητή Ευρώπης, που σε έβαλε να παίξεις στα σαλόνια της Ευρώπης, δεν θα σε ήξερε ούτε το βαμβάκι στο χωράφι σου. Αυτός που σε ανακάλυψε, εκεί!.. στα αζήτητα, που σε έστειλε στην Παιανία, που σου έσωσε το τομάρι, που σου έδωσε ζωή και λόγο ύπαρξης, που σε έβγαλε από τον βάλτο, είναι ο Ανδρέας Παπαεμμανουήλ, μύθος της ιστορίας του Παναθηναϊκού, τ’ ακούς μωρέ, του Παναθηναϊκού, που εσύ ούτε άξιος μήτε ικανός είσαι να του γυαλίσεις τα παπούτσια, με έξι πρωταθλήματα εκ των οποίων το ένα αήττητο! Ναι, αυτό της αήττητης γενιάς.

(...) Ακόμα και ο πιο δικός σου άνθρωπος, αυτός που σε στήριξε στα δύσκολα, που σε ενέπνευσε, που σε καθοδήγησε και σε συμβούλεψε, γιατί ήξερε από πρωταθλητισμό όπως λες, και αυτός αθλητής ή μάλλον πιο σωστά αθλήτρια του «καταραμένου» Παναθηναϊκού ήταν. Με το τριφύλλι στην καρδιά, με τη φανέλα αυτή έπαιξε μπάσκετ. Προφανώς η χολή, το δηλητήριο, τα κόμπλεξ, είναι υπόθεση..οικογενειακή. It runs in the family που θα σου λέγανε και οι φίλοι μου από την άλλη μεριά του Ατλαντικού. Τελικά, όσο και αν νομίζεις πως έφυγες από τον βάλτο όπως δηλώνεις, η πραγματικότητα είναι άλλη. Όχι Αντώνη, είσαι πάντα εκεί! (…)

** Αποσπάσματα από άρθρο του Γιάννη Γεωργακόπουλου στο protagon.gr, με τίτλο «"Ο αγώνας της ζωής μου"», Αντώνης Νικοπολίδης (mvpublications)»

11 σχόλια:

  1. δεν θα διαβασω το βιβλιο του νερατζοκολου!!
    δεν θα διαβασω το βιβλιο του νερατζοκολου!!
    δεν θα διαβασω το βιβλιο του νερατζοκολου!!
    δεν θα διαβασω το βιβλιο του νερατζοκολου!!
    δεν θα διαβασω το βιβλιο του νερατζοκολου!!
    δεν θα διαβασω το βιβλιο του νερατζοκολου!!
    ...
    ...
    ...
    η φαγουρα με νικησε!!!!
    + τωρα ξερναω!!!
    οπος ο λιομας που βαζει δακτηλο.....ειθελημενα
    ετουτα ειχα να πω....δεν τα'πα στον μητσ...τα λεω εδω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λίβελλος ενός «καλλιεργημένου οπαδού». Ένα άρθρο που υπερεχείλισε από την εμπάθεια. Ένας γραφιάς παραδομένος σε μύθους και υπεραπλουστευτικά σχήματα, που χρησιμοποιεί την (όποια) αξία του βιβλίου ως πρόσχημα για να πατήσει το κουμπάκι και να εξαπολύσει τις ρουκέτες του.
    Η πλάκα είναι ότι επικαλείται και τον Ανδρέα Παπαεμμανουήλ, ο οποίος έφυγε κάποτε με τη ρετσινιά του «πουλημένου» από τον Παναθηναϊκό και πήγε στην ΑΕΚ! Ο ίδιος ο «Κούνελος» το έχει εκφράσει ανοιχτά ως το μεγάλο του παράπονο. Επίσης έχει πει, δημοσία, ότι η ΑΕΚ τού εξασφάλισε μόνιμη δουλειά στη ΔΕΗ. Ο οποίος Παπαεμμανουήλ, παρεμπιπτόντως, γεννήθηκε δίπλα στο Καραϊσκάκη κι ενώ ήταν να υπογράψει από τον Πειραϊκό στον Ολυμπιακό, τον άρπαξε ο... μαέστρος σε κάτι τέτοια Μαντζεβελάκης. Κοινώς, Μπάγεβιτς, Σαλπιγγίδηδες, Νικοπολίδηδες και Μανωλάδες, «προδότες» και παρ' ολίγον «προδότες» (ο Παπαμανώλης, εν αντιθέσει με τον Νικοπολίδη δεν διέρρηξε τους δεσμούς του με τον ΠΑΟ) υπήρχαν ακόμη και στα χρόνια της (δήθεν) ποδοσφαιρικής αθωότητας. Ποδοσφαιριστές με (όλων των τύπων τις) πικρίες θα υπάρχουν στο διηνεκές. Και πάντα οι επαγγελματίες (ημιεπαγγελματίες παλιότερα) ποδοσφαιριστές, όσο και αν δεν θέλουν να το πιστέψουν... καλλιεργημένοι και ακαλλιέργητοι οπαδοί, κοιτάζουν πάντοτε το προσωπικό τους συμφέρον -όποιο νομίζουν οι ίδιοι ότι είναι αυτό. Και το ίδιο κάνουν οι παίκτες και όταν κρεμάνε τα ποδοσφαιρικά παπούτσια τους, πολλές φορές με ποταπό τρόπο. Ανάμεσά τους, φυσικά, είναι και ο Νικοπολίδης. Στα δημοσιογραφικά γραφεία -σ' εκείνα όπου οι ένοικοί τους εγκύπτουν συστηματικά στα των γηπέδων και όχι στ' άλλα γραφεία, με τους διάφορους ευκαιριακούς κήνσορες της μπάλας- έχουν ειπωθεί για ποδοσφαιριστές, εν ενεργεία κι απόμαχους, τόσες και τέτοιες ιστορίες που το «αγνό κι ανιδιοτελές φίλαθλο κοινό»* θα άλλαζε δέκα χρώματα αν τις μάθαινε. Και καλύτερα που δεν τις πληροφορήθηκε. Κάποτε, ο Ότο Φον Μπίσμαρκ είχε πει ότι «οι άνθρωποι δεν πρέπει να βλέπουν πώς φτιάχνονται δύο πράγματα: οι νόμοι και τα λουκάνικα». Να προσθέσω κι ένα τρίτο: το ελληνικό ποδόσφαιρο.

    *Κάποια στιγμή πρέπει να γίνει το μεγάλο τεστ: να δώσει κάποιος σε έναν «Παναθηναϊκάρα», «Ολυμπιακάρα», «ΑΕΚάρα», «ΠΑΟΚάρα» ένα πενταψήφιο νούμερο ευρώ (ούτε καν εξαψήφιο), υπό τον όρο να πηγαίνει επί μία σεζόν με τα διακριτικά της αντίπαλης ομάδας στο γήπεδο και να φωνάζει υπέρ αυτής. Που δεν είναι και επαγγελματίες του ποδοσφαίρου (τουλάχιστον οι περισσότεροι εξ αυτών, διότι υπάρχουν και οι «αρχηγοί»)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αψογος κακο σκυλο!:ρ
      λογο καποιου λογου(!!!)..που δεν μπορω να αναφερω προς στιγμην....δυαθετο τον εαυτο μου...με οποιο διποτε ποσο...να παρακολουθω ομαδες της αρεσκιας-σας..-(πλιν)...του φοφι
      μαζι με τα μεταφορικα :)
      πεταω + καπνογονα
      δυαθετω + εξελιγμενο τσο+λο!!!! :Ρ:Ρ:Ρ:Ρ:Ρ
      (για το '''αντρικο'' ''''τσο''...εχω ατομο....της γυναικες της κανονιζω ο ηδιος)
      τηλ στο φατσοβιβλιο
      εχεμηθεια
      διακριτικοτιτα
      καλες τιμες
      περνω + λιρετες εξαρχειων

      Διαγραφή
  3. Ωραίο άρθρο, Bad. Θα αναδειχτεί - αν δεν διαφωνείς - για να διαβαστεί περισσότερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Baddog καλά τα λες…. Ένα καρο παικτες πήγαν σε άλλες ομαδες αλλα δεν προκάλεσαν. Αυτός πηγε και το επαιξε Ολυμπιακάρας. Ξέχασε πως ειχε περάσει κάποια πραγματα από αυτούς… Θα μπορουσε πιο σεμνα. Το άρθρο συμφωνω είναι γραμμένο με φανατισμο. Αλλα μας εχει πειραξει πολύ ο Νικοπολίδης με οσα ειπε. Ίσως τον εχουν στον Πειραια συνηθεια να φτιαχνουν τους παίκτε.ς Και ο Μανωλάς πριν παει αρχισε να λεει «ανυπομονώ να δω τους οπαδούς μας» και άλλες βλακειες. Τον έβαλαν και τα ειπε μάλλον. Κυρ Σάββας είναι αυτός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ωραία θα ήταν αν το άρθρο του μπαντ-ντογκ συνοδευόταν με κάποια ιστορία για μεγάλο παίχτη, περιγράφοντάς τον αλλά όχι ονομάζοντάς τον. Π.χ. Βαζέχα, τζόρτζεβιτς.... Ή ένα σημερινό τοροσίδη.

    Για το Νικοπολίδη
    Μια χαρά το έπαιξε το παιχνίδι. Επαγγελματικά. Όπως ακριβώς είναι το παιχνίδι. Και τώρα "γράφει" ένα βιβλίο γεμάτο μαλακίες και ψέματα...κι όταν το βιβλίο δεν πάει και τόσο καλά βγαίνει ο κάθε καραγκιόζης να το διαφημίσει με αρνητικό τρόπο. Λεφτά λεφτά λεφτά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. mpenoVgeno, δεν έχει νόημα να πιάσουμε περιπτώσεις και να ξεκατινιαστούμε. Είναι ατελείωτος ο κατάλογος, άλλωστε. Γι' αυτό ο χρυσός κανόνας είναι ένας: ασχολούμαστε με αυτό που παίζουν και πώς το παίζουν. Και τέρμα. Τα υπόλοιπα, τα «αγαπόμετρα» για το πόσο Ολυμπιακάρα, Παναθηναϊκάρα και Πανιωνάρα είναι, για λαϊκή κατανάλωση. Και το πόσο καλό ή κακό παιδί είναι ο τάδε ποδοσφαιριστής αφορούν μόνον όποιον έχει... αδερφή ανύπαντρη και ψάχνει για γαμπρό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πιστεύω σε μεγάλο blog ή σελίδα θα είχε ουσία να δείχνεις την κατάντια τους για να βλέπει ο κόσμος ποιους έχει είδωλα και με ποιους βάζει τα παιδιά του να πορώνονται. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ότι είναι μόνο ένα παιχνίδι και τίποτα παραπάνω κι ότι οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές δεν έχουν καμία σχέση με ήθος και ιδανικά. Συμφωνώ λοιπόν, ότι πρέπει να ασχολούμαστε με την μπάλα που παίζουν αλλά να δούμε και τί σημαίνει όταν ο παίχτης κάνει χαρούλες και αγαπούλες στην κερκίδα και πόσο υποκριτικό είναι αυτό.
      Όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες κι εμείς το αφήνουμε λες κι είναι έξω από την κοινωνία.

      Διαγραφή
  7. Βρε μανία που πιάνει όλους του μεγαλομανείς να μας περιγράφουν τον αγώνα της ζωής τους... Ήξερα κι έναν άλλο -δεν θυμάμαι το επίθετό του, πάντως το μικρό του ήταν Αδόλφος- που έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο "Ο αγών μου". Πάντως κι οι δύο προσέφεραν τα μέγιστα στον ολοκληρωτισμό, με την γενική του έννοια... στον δικό του βαθμό ο καθένας κι από το πόστο τους... Κι οι δύο έκαναν τον αγώνα της ζωής τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή