Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

Δεν έχουμε Παβαρότι και Καρέρας, Μενιδιάτες έχουμε και τους τιμούμε

Το πληροφορηθήκαμε από το twitter. Συνηθίσαμε πια να έχουμε το διαδίκτυο σαν γειτονιά μας. Εκεί μαθαίνουμε για έρωτες, πολιτικές κόντρες, κρυμμένα φασιστικά απωθημένα. Εκεί τα αγγελτήρια γάμων, εκεί και το κηδειόχαρτο για τον Μιχάλη Μενιδιάτη. «Καλό ταξίδι άρχοντα... καλό ταξίδι πατέρα μου αγαπημένε», έγραψε πριν από λίγο ο γιος του, ο Χρήστος, αναγγέλλοντας τον θάνατό του. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Μενιδιάτης, από το Μενίδι (εξ ου και το ψευδώνυμο του Μιχάλη Καλογράνη), άφησε κι αυτός, όπως πολλοί άλλοι, το βαθύ ίχνος στην εποχή που την είπαν «χρυσή δεκαετία». Δεν ξέρω αν ήταν χρυσή, ασημένια ή χάλκινη. Ήταν πάντως τότε που η Ελλάδα εύρισκε το μικρό μονοπάτι για να βγει από το άγχος και το άγος ενός πολέμου, ενός εμφύλιου (σε δύο φάσεις), μιας πολύχρονης εθνικής φτώχιας.

Ήταν η εποχή που σιγά σιγά (πολύ σιγά, με σταγόνες και ψίχουλα!) άρχισε να λιγδώνει το αντεράκι τού Έλληνα. Μια εποχή που, προφανώς, κλείνει καθώς αυτό το… αντεράκι αρχίζει πάλι να στεγνώνει. Όταν πέθανε ο Μητροπάνος (δεν κάνω συγκρίσεις, άλλα μεγέθη, εποχές με διαφορά 15ετίας περίπου) είπαν ότι έφυγε ο τελευταίες μεγάλος. Δεν είναι έτσι. Υπήρχε άλλος ένας «τελευταίος», υπάρχουν μερικοί ακόμα.

Εντάξει, λαϊκός τραγουδιστής ήταν. Η εποχή του είχε πολύ μελό, δάκρυ, Ξανθόπουλους, Μάρθες, τσαρδιά που χτίστηκαν «πετραδάκι-πετραδάκι», όπως τραγούδησε εκείνος. Όλα αυτά όμως είχαν για το είδος τους ποιότητα και λαϊκή απήχηση. Στο κάτω κάτω Ελλάδα είμαστε. Δεν έχουμε Παβαρότηδες και Χοσέ Καρέρας. Καζαντζίδηδες έχουμε. Και Μητροπάνους. Και Μενιδιάτες. Αλλά και Ζαγοραίους ακόμα, ακόμα. Γιατί να ντραπούμε, και να το κρύβουμε, άλλωστε;

 


1 σχόλιο:

  1. Η οικογένεια Μενιδιάτη είναι η ιστορία της αθηναϊκής νύχτας. Με αρχηγό τον Κοσμά Καλογράνη (αυτό είναι το πραγματικό τους όνομα), ιδιοκτήτη ''Φαντασίας". Μια ολόκληρη εποχή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή