Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Όταν μπαίνουν στο σπίτι σου οι ανεπιθύμητοι, δεν αποχωρείς εσύ

Όταν οι βουλευτές που ομνύουν στον Κοινοβουλευτισμό εγκαταλείπουν την αίθουσα του Κοινοβουλίου στους εχθρούς του, δεν τους απομονώνουν. Απομονώνονται. Δεν πρόκειται για κοινωνική εκδήλωση που διαλέγεις με ποιούς θα συγχρωτιστείς, δεν πρόκειται για πάνελ που επιλέγεις τους συνομιλητές σου, πρόκειται για το ίδιο το σπίτι της Δημοκρατίας που είναι αδιανόητο να το εγκαταλείπεις τη στιγμή που κατεξοχήν θα έπρεπε να βρίσκεσαι εκεί. Τη ώρα δηλαδή που θρονιάζονται μέσα οι επιβουλείς του. Σκέφτεται κανείς τι θα γινόταν αν αποφάσιζαν το ίδιο πράγμα όλα τα κόμματα; Το πιό τρελό όνειρο των φασιστών. Μία Βουλή δική τους, αναβίωση της συμβουλευτικής της Χούντας.΄Οταν μπαίνουν στο σπίτι σου οι ανεπιθύμητοι, δεν αποχωρείς εσύ. Μένεις εκεί γιατί εσύ είσαι αυτός που ανήκει εκεί και όχι αυτός που θέλει να το κάψει. Και αν χρειαστεί το υπερασπίζεσαι.

** Από άρθρο του Ανδρέα Πετρουλάκη στο protagon.gr με τίτλο «Η δύναμη της παρουσίας»