Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

Η αντοχή των χρεοκοπημένων, το θαλάσσωμα της… αριστεράς και το μεροκάματο του εργατάκου

Η Εθνική φάνηκε να χάνει στην πρεμιέρα τού Γιούρο σχεδόν από την ανάκρουση των εθνικών ύμνων, μετά είχε συμπεριφορά σχοινοβάτη (με τον μπουρδουκλωμένο Καρμπάγιο να της κουνάει κάθε τόσο το σχοινί), αλλά στο δεύτερο ημίχρονο αγόρασε στοιχειώδη αξιοπρέπεια με τον ιδρώτα τού Σαλπιγγίδη και χάρη στον εργατάκο που τον βρίζει ολόκληρη η «4» τής Τούμπας και η μισή Θεσσαλονίκη, πλησίασε ακόμα και τη νίκη. +/- Δείτε τη συνέχεια

Με την… αριστερά της να τα έχει κάνει θάλασσα στο πρώτο ημίχρονο, και από εκεί να «τρώει» και το γκολ και όλους τους κινδύνους μιας εθνικής καθίζησης, η εθνική ομάδα τής χρεοκοπημένης Ελλάδας αρχικά θύμισε την ερώτηση που είχε κάνει στον Λυμπερόπουλο ξένος δημοσιογράφος παραμονές τής έναρξης: «Πώς θα νιώθετε όταν ξέρετε ότι όλος ο κόσμος θα σας βλέπει και θα σας λυπάται;». Με την εμφάνισή της σε αυτό το διάστημα ήταν πράγματι για λύπηση.

Όπως για λύπηση ήταν και η απίστευτη ελαφρότητα με την οποία ο άλλος χρεοκοπημένος της πρεμιέρας, ο Ισπανός διαιτητής, έβγαζε τις κάρτες που αθροίστηκαν σε μια άδικη, αδικαιολόγητη και ακατανόητη κόκκινη για τον Παπασταθόπουλο. Τελικά η Ελλάδα άντεξε απέναντι στους Πολωνούς που φάνηκαν να ξεθαρρεύουν αλλά που έδειχναν τελικά, με τα (σχεδόν νικηφόρα) αλληλοσυγχαρητήρια του φινάλε, ότι έχουν ρίξει την αγωνιστική τους αυτοεκτίμηση πιο χαμηλά και από υποβάθμιση της Στάνταρντ εντ Πουρς.

Όχι, βέβαια, πως και η Ελλάδα δεν είχε – όπως η αντίπαλός της – ένα αίσθημα νίκης μετά το σφύριγμα της λήξης. Αλλά δικαιούται περισσότερο την αίσθηση ενός θετικού αποτελέσματος. Γιατί έπαιξε 20 κρίσιμα λεπτά με παίκτη λιγότερο, γιατί κυνήγησε την ισοφάριση όταν βρισκόταν με δέκα και γιατί, πάλι στο διάστημα που είχε αριθμητική μειονεξία, κέρδισε το πέναλτι που την έφερε πολύ κοντά σε μια νίκη που τελικά δεν της ήρθε. Πρόσωπο του αγώνα ο Σαλπιγγίδης που διέθετε αυτό που διαθέτει πάντα: ψυχή, σθένος και τη μαχητικότητα του εργατάκου που κερδίζει με ιδρώτα το μεροκαματάκι του.

Ο «Σάλπι» πέτυχε την ισοφάριση, αποκατέστησε την αριθμητική ισορροπία τών δύο ομάδων με την αποβολή τού Πολωνού τερματοφύλακα και με το πέναλτι που κέρδισε παραλίγο να μας κάνει να πανηγυρίζουμε «όπως Πορτογαλία». Τελικά, σε γενική εικόνα, η Εθνική δεν ήταν για λύπηση (αντίθετα με τη χώρα που είναι) και δεν έκανε τίποτα λιγότερο από αυτό που οι ψύχραιμοι και προσγειωμένοι Έλληνες περιμένουμε: μια αξιοπρεπή εμφάνιση που δεν θα φτάνει βέβαια στο όνειρο του 2004, αλλά ούτε θα θυμίζει τον ευρωπαϊκό εφιάλτη του 2008, τότε που μαζέψαμε τρεις ήττες στην Αυστρία και ποδοσφαιρικά είχαμε γίνει ο περίγελος όλων των χαιρέκακων και των πικραμένων από τον θρίαμβο της Πορτογαλίας.

Συμπερασματικά, το ξεκίνημα ήταν καλύτερο απ’ ό,τι πριν από τέσσερα χρόνια, αλλά συνεχίζουμε να κρατάμε μικρό καλάθι που μέσα του έχει με το καλησπέρα έναν βαθμουλάκο. Δεν είναι κακός αρκεί να μην είναι ο μοναδικός.

Διον. Βραϊμάκης

2 σχόλια:

  1. http://www.campion.gr/2012/06/blog-post_09.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ... ρε εργατάκο Σαλπι γύρνα ρε τώρα που γίναμε και εμεις προλεταριοι!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή