Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Δηλώσεις, παιχνίδια και κέρδη

Άρθρα αναγνωστών. Γράφει ο VERSUS   

«Οποιος τραβήξει την ‘πρίζα’ στους Έλληνες, θα προκαλέσει την ολική διάλυση της ευρωζώνης» (Νουριέλ Ρουμπινί) 

Αν βάλει κανείς στο Google search “Ρουμπινί δηλώσεις για Ελλάδα” θα δει ότι ο άνθρωπος αυτός έχει πει 100 διαφορετικά πράγματα, συχνά αντιφατικά μεταξύ τους. Το ίδιο ισχύει για όλους τους ανθρώπους των “αγορών”. Όταν η παγκόσμια αγορά κεφαλαίων αφήνει κέρδη δισεκατομμυρίων σε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ βάση, τότε η κάθε δήλωση κρύβει από πίσω της λεφτά. Εξαρτάται από τι νόμισμα, τι ομόλογα ή μετοχές παίζουν σήμερα οι διάφοροι οίκοι του Ρουμπινί, του Σόρος κλπ. +/- Δείτε τη συνέχεια

Και για να πω ένα παράδειγμα από τη σημερινή ειδησεογραφία: “Στο 8% βλέπει την ανάκαμψη του ευρώ σε περίπτωση που η Ελλάδα βγει από την ευρωζώνη, ο αναλυτής της Nomura, Jens Nordvig, ο οποίος επικρίνει εκείνους που θεωρούν ότι ένα τέτοιο γεγονός θα μπορούσε να προκαλέσει την βίαιη πτώση του ευρώ”.

Εντελώς διαφορετικές δηλώσεις δύο διαφορετικών οίκων. Κανένας από τους δύο δεν είναι βλάκας ή οικονομικά αμόρφωτος. Τότε γιατί υπάρχει αυτό; Μια πιθανή (και καθόλου ευφάνταστη) εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι η Nomura αγόρασε σήμερα ευρώ για να τα πουλήσει αύριο ακριβότερα ποντάροντας στο ότι με τέτοιες δηλώσεις το ευρώ θα ανέβει κι αυτή θα κερδίσει. Εάν για παράδειγμα αγοράσει (εικονικά πάντα γιατί αυτές οι αγοραπωλησίες είναι εικονικές) 10 δισ. ευρώ και το rate έναντι του δολαρίου ανέβει κατά 2 ευρωσέντς, τότε η Nomura θα κερδίσει 200 εκατομμύρια που δεν θα είναι εικονικά γιατί μπορεί να τα επανεπενδύσει σε άλλες δραστηριότητες και να κερδίσει από αυτές. Καθόλου κακό μεροκάματο, έτσι δεν είναι;

Αντίστοιχα παραδείγματα θα μπορούσαν να δώσουν μια εξήγηση για τους λόγους που ώθησαν τον Ρουμπινί να κάνει μια τέτοια δήλωση. Υπάρχει όμως και άλλο ζήτημα. Ο πόλεμος ευρώ-δολαρίου που δεν είναι εικονικός. Οι ΗΠΑ θέλουν ν' αρπάξουν χώρες από την Ευρωζώνη και ξεκινούν από τις περιφερειακές, όχι μόνο γιατί είναι οικονομικά πιο ευάλωτες αλλά επίσης γιατί εντάσσονται στην παραδοσιακή αγγλοαμερικανική αντίληψη περί γεωπολιτικής όπως προκύπτει από τη θεωρία του Χ. Μάκιντερ για τη θαλάσσια και τη χερσαία δύναμη. (Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το ψάξει περισσότερο). Η θεωρία αυτή, που την εμπλούτισαν οι Μπρζεζίνσκι και Κίσινγκερ, μπορεί να δώσει απαντήσεις σε πολλά ζητήματα που εμείς τα θεωρούμε άδικα (π.χ. γιατί άλλες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης έχουν χρέος μεγαλύτερο από την Ελλάδα ή την Ιταλία και Ισπανία, αλλά οι “αγορές” κυνηγάνε εμάς). Μπορεί επίσης να δώσει μια πολύ ικανοποιητική απάντηση σε όσους βαυκαλίζονται (εσχάτως και ο ΣΥΡΙΖΑ) για άξονες και συμμαχίες Ελλάδας-Ρωσίας.

Το αν θα υπάρξει συμβιβασμός μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας με τίμημα την απόσπαση κάποιων χωρών από την ευρωζώνη και πιθανώς ένα πιο ευνοϊκό για τις ΗΠΑ rate ευρώ-δολαρίου είναι κάτι που δεν πρέπει καθόλου να αποκλείεται. Ας μην είμαστε λοιπόν τόσο κάθετοι και απόλυτοι στα συμπεράσματα μας περί διάλυσης της ευρωζώνης ή ότι δεν πρόκειται να μας διώξουν απ' αυτή, ειδικά από τη στιγμή που η Ελλάδα δεν είναι υποκείμενο αλλά αντικείμενο του διεθνούς πολιτικοικονομικού γίγνεσθαι.

Το απαράδεκτο όμως είναι ο τρόπος με τον οποίο θριαμβολογούν τα κόμματα του νέου δικομματισμού όταν ο “διεθνής παράγων” (κυβερνήσεις, πολιτικοί, αγορές) τοποθετούνται με τρόπο που ενισχύει τις απόψεις κάποιου απ' αυτά. Και εντάξει η ΝΔ είναι η ΝΔ. Η αριστερά όμως; Τι χρείαν έχει να μας παραθέτει τις δηλώσεις του κάθε Ρουμπινί μ' ένα σαρδόνιο χαμόγελο λες κι αισθάνεται πολιτικά δικαιωμένη; Δεν κοιτάμε καλύτερα την τύφλα μας και την πείνα που μας περιμένει, είτε βγει η ΝΔ είτε ο ΣΥΡΙΖΑ, οι δηλώσεις του Ρουμπινί μας μάραναν...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου