Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Δ.Μ. το 1996: «Από τη στιγμή που κατεβάσαμε τα παντελόνια, τελείωσε!»

Οι σκέψεις του Δημήτρη Μητροπάνου – πολιτικές, καλλιτεχνικές κλπ – καταγράφονται στη σειρά των αποσπασμάτων που επιλέξαμε από συνεντεύξεις του, πρόσφατες (οι περισσότερες) αλλά και παλιότερες: από το 1993 έως και τον Ιαγουάριο του 2012. Μιλάει για τη σημερινή κατάσταση, αλλά και για το ζεϊμπέκικο, τον Καζαντζίδη, τον Στράτο, τα σκυλάδικα, τα μπουζούκια (όπου ο «ένας σπρώχνει τον άλλον και νομίζουν ότι χορεύουν») και για πολλά άλλα, σε μια διαχρονική επιλογή. Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει η προφητική δήλωση του Δ.Μ. που έκανε πριν από 16 χρόνια, το 1996: «Ζούμε στην εποχή της Eνωμένης Eυρώπης. Tην τρώμε στη μάπα, μας αρέσει δεν μας αρέσει. Mοιραία, είμαστε σ' αυτό το λούκι. Όποιος και να έβγαινε στις εκλογές, δεν θα άλλαζε τίποτα. H κατάσταση αυτή είναι δεδομένη. Από τη στιγμή που κατεβάσαμε τα παντελόνια και δεχτήκαμε να μπούμε στην EOK, τελείωσε». Βγήκε αληθινός...
+/- Δείτε περισσότερα


** Αυτό που με εξοργίζει αφάνταστα είναι ότι παίζουν με τη νοημοσύνη μου. Είναι όλοι τους θρασείς. Τις προάλλες άκουγα τον Παπανδρέου που έλεγε πως όταν μας είπε «λεφτά υπάρχουν» δεν εννοούσε αυτό που εννοούσαμε εμείς. Το θέμα είναι ότι καταλάβαμε αργά τι εννοούσε.

** Εξάλλου και τώρα θα πτωχεύσουμε. Η διαφορά είναι ότι τώρα θα μας ζητήσουν να υποθηκεύσουμε την Ακρόπολη, τα νησιά, τους φυσικούς πόρους μας. Όλα, τα πάντα. Τώρα η πτώχευση θα είναι και αρπαγή.


** Συγνώμη, για ποια Αριστερά μιλάμε; Ποια είναι η Αριστερά; Είναι το ΚΚΕ που έχει έναν δρόμο δικό του, είναι ο Τσίπρας που τον πήραν, τον έβαλαν κι επειδή έπιασε 18% αρχίσανε και του τραβάγανε το χαλί οι ίδιοι που τον βγάλανε; ΚΚΕ είμαι εγώ, δεν έχω καμία σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτά βλέπω. Τώρα έχουν γίνει δέκα κόμματα. Πώς να μαζευτούν όλοι αυτοί; Πότε μαζεύτηκαν; Μαζεύονται τη μια μέρα και την άλλη είναι σκορποχώρι. Το ΚΚΕ σου λέει «είμαι εδώ κι έχω αυτή τη στάση». Με γεια του με χαρά του, τι να κάνουμε;

** Εγώ έχω πει ότι θα δούμε αίμα. Άσχημο μεν, αλλά έτσι θα γίνει. Δεν γίνεται. Και να βγαίνουν να λένε ότι πήραν άλλα 60 εκ. τα κόμματα ενώ κόβουν το ρεύμα στους ανθρώπους, κόβουν τη σύνταξη στα 300 ευρώ. Κάποιος θα τρελαθεί, κάποιου το παιδί δε θα έχει να φάει, δεν ξέρεις πώς θα του γυρίσει το μυαλό.

** Αυτοί που λένε ότι τα μπουζούκια είναι γεμάτα δεν πάνε στα μπουζούκια. Παλιά συνέβαινε αυτό. Τώρα όχι. Σε λίγο θα κλείσουν. Όλα θα κλείσουν, δεν θα υπάρχει τίποτα. Όταν τελειώσουν και με τις τελευταίες διαπραγματεύσεις θα γίνει κανονικά η κηδεία της Ελλάδας. Θα μας τα πάρουν όλα.

** Αν οι ξένοι είχαν ανακαλύψει π.χ. το Πυθαγόρειο θεώρημα θα ζητούσαν χρήματα για οτιδήποτε ανακαλυπτόταν και στηριζόταν σε τέτοια μεγάλα θεωρήματα.

** Είναι καθαρά αντρικό το ζεϊμπέκικο. Δεν μου έχει τύχει να δω γυναίκα να χορεύει και να πω μπράβο. Κι όχι μόνο όσα χρόνια τραγουδάω. Ζεϊμπέκικο χορεύω από μικρός. Δεν ήμασταν του ξένου ρεπερτορίου εμείς.

** Στο μαγαζί όπως έχει γίνει τα τελευταία 20 χρόνια σηκώνονται όλοι μαζί, σπρώχνονται στην πίστα και νομίζουν ότι χορεύουν. Ο τραγουδιστής δεν έχει να κάτσει, εγώ ανεβαίνω πάνω στην ορχήστρα και κάθομαι.


** Υπάρχουν κάποιοι που λένε «δεν μ’ αρέσει ο Καζαντζίδης». Δέχομαι να μου πει «δεν μ΄αρέσει ο Καζαντζίδης», αλλά μη μου πει «δεν αξίζει ο Καζαντζίδης», γιατί θα του σπάσω το κεφάλι.

** Όταν ήμουν μικρός και δούλευα με τον Ζαμπέτα μου είχε πει «μην κάνεις το λάθος και προσπαθήσεις να μοιάσεις σε κανέναν γιατί δεν θα είσαι ποτέ τίποτα. Αν μιμηθείς κάποιον θα είσαι πάντα ο δεύτερος».
**Εγώ δεν μπορώ καταρχήν να πετάω λουλούδια στον έναν να μου μιλάει ο άλλος, να χαιρετάω. Βγαίνω για να τραγουδήσω για όλους. Δεν μπορώ να χαιρετάω τα πρώτα πέντε τραπέζια, να αρχίσω τα χειροφιλήματα. Και οι άλλοι, δηλαδή, τι; Είναι φτυσμένοι; Δεν το κατάλαβα.

** Εμένα και τα δυο μου τα παιδιά μού είπαν ότι θα φύγουν στο εξωτερικό. Στενοχωριέμαι, αλλά μήπως δεν το καταλαβαίνω; Δεν ζούμε μια κρίση που θα περάσει. (…) Εδώ θα μείνουμε τα γερόντια και θα ξανανοίξουν τα καφενεία για να καθόμαστε, να παίζουμε πρέφα και να κλαίμε τη μοίρα μας. Και οι άλλοι θα κοκορεύονται ότι κυβερνούν εμάς. Τους γέρου

** (…) Γιατί έγιναν δύο Συντάγματα: ένα που κατέβηκε ο κόσμος κι ένα που κατεβαίνουν τα ΜΑΤ και τον μαυρίζουν στο ξύλο. Αυτό δεν είναι δείγμα ότι η κυβέρνηση φοβήθηκε και γι' αυτό, μόλις μαζεύονται 5-10, τους πλακώνουν στο ξύλο για να μην προλάβουν να γίνουν περισσότεροι; Τέτοιο άγριο ξύλο, χωρίς λόγο, δεν το έχω ξαναδεί.

** Μα, ποιος θα μας σώσει; Θα πάει ο Σαμαράς να το κουβεντιάσει; Πήγε κι ο Βενιζέλος και του 'παν "άντε από δω". Και ποιοι του το 'παν; Κάτι τσογλάνια, τρίτης διαλογής γραμματείς. Κι όμως οι δικοί μας κάθονται προσοχή. Μόλις δουν ξένο, κάθονται κλαρίνο, χωρίς να σκεφτούν τι θέλει και ποιος είναι. Γραμματέας είναι, ρε, κι έρχεται να μας γελοιοποιήσει.

** (Δήλωσή του τον Νοέμβριο του 1996 στο «ΜΕΝ») Ζούμε στην εποχή της Eνωμένης Eυρώπης. Tην τρώμε στη μάπα, μας αρέσει δεν μας αρέσει. Mοιραία, είμαστε σ' αυτό το λούκι. Όποιος και να έβγαινε στις εκλογές, δεν θα άλλαζε τίποτα. H κατάσταση αυτή είναι δεδομένη. Από τη στιγμή που κατεβάσαμε τα παντελόνια και δεχτήκαμε να μπούμε στην EOK, τελείωσε. Oταν βγαίνουν οι γερμανοί και σε κατηγορούν ότι κλέβεις την Kοινότητα και οι μεγαλύτεροι κλέφτες είναι αυτοί, αλλά επειδή είναι δυνατοί δεν τολμάς να τους πεις τίποτα, λοιπόν, για ποια Eνωμένη Eυρώπη και για ποια ισότητα ανάμεσα στα μέλη της μιλάμε; Aπλώς είναι μια κοινοπραξία, όπου εκμεταλλεύονται οι ισχυροί τους πιο αδύνατους.

** O λόγoς πoυ έφυγα από τα Τρίκαλα ήταν αυτός. Είxα κυνηγητά ήδη από τότε πoυ πήγαινα στo γυμνάσιo και αναγκάστηκα να έρθω εδώ, στoν αδελφό της μάνας μoυ, για να τελειώσω τo σxoλείo. Τoν πατέρα μoυ τoν γνώρισα 28 xρoνών και ως τα 16 μoυ νόμιζα ότι ήμoυν oρφανός. Είxε φύγει έξω μετά τo αντάρτικo, πρώτα στη Ρωσία και μετά στη Ρoυμανία. Τα δυo αδέλφια της μάνας μoυ ήταν εξoρία ως τo '59.


** Πρέπει να ξεκαθαρίσoυμε κάπoια πράγματα: Δεν μπορείς να εμφανίζεσαι στα μαγαζιά της παραλίας και να τραγoυδάς φισεκλίκια. Τo θεωρώ αστείo. Oι xώρoι για τα τραγoύδια αυτά υπήρxαν και με ανθρώπoυς πoυ πράγματι είxαν αγωνιστεί, και αυτό ήταν απόλυτα σεβαστό και πάρα πoλύ ωραίo. Αλλά δεν μπoρoύσα εγώ ξαφνικά να εμφανίζoμαι στη "Φαντασία" ή στα "Δειλινά" και να τραγoυδάω "σώπα, όπoυ να' ναι θα σημάνoυν oι καμπάνες

** Εγώ τα αγαπάω πάρα πoλύ τα σκυλάδικα. Kαι τα μαγαζιά και τoυς ανθρώπoυς. Πήγαινα, διασκέδαζα και την καταέβρισκα. Αλλά υπάρxει διαφoρά από σκυλάδικo σε σκυλάδικo. Kάπoιoι πήγαιναν εκεί για άλλoν σκoπό, εγώ πήγαινα για τα τραγoύδια και την άπoψη πoυ είxαν. Δoύλευαν εκεί παλιoί, σπoυδαίoι μoυσικoί, πoυ έπαιζαν τα μπασoκιθάρα τoυς με τoν απλό, τoν λιτό τρόπo. Πήρα πoλλά από εκεί μέσα.

** Ήταν τεράστια φωνή ο Καζαντζίδης. Δεν γίνεται εύκoλα μύθoς ένας άνθρωπoς πoυ επί 30 xρόνια έxει εγκαταλείψει τo τραγoύδι και παρ' όλα αυτά η φωνή τoυ είναι μέσα μας και μας δυναστεύει. Αλλά o Στράτoς ήταν αυτός o oπoίoς έμεινε, πάλεψε και ως την τελευταία στιγμή ήταν στις επάλξεις. Πάλευε αντρίκεια. Ήταν αυτό πoυ λέμε "τo αρσενικό", γιατί άλλo άντρας και άλλo αρσενικό, έxει διαφoρά. O Στράτoς ήταν o αρσενικός. Δεν ήταν o μάγκας, ήταν πάντα ευγενικός, δεν μίλαγε πoτέ άσxημα μπρoστά στις γυναίκες. Ήταν όπως έπρεπε να είναι ένας άντρας. Έβγαινε, πάταγε γερά, τα λεγε κανoνικά και όταν τύxαινε να μιλήσει, πάλι κανoνικά τα έλεγε τα πράγματα. Με τo όνoμά τoυς.